viernes, 28 de abril de 2017

ATENCIÓN!

Comecei a andadura deste blogue a cegas, sen saber que ía pasar, máis agora síntome orgulloso por realizar este traballo. Teño que dicir que ao principio me costou escoller o tema do blogue pero creo que acertei de pleno. A min apasionoume este tema e mesmo cheguei a descubrir cousas que non sabía que existían, entender gran parte deses misterios que están presentes neste mundo e que o fan tan especial. 
O curso está a piques de rematar e chegados a este punto toca despedirse. Este blogue foi unha experiencia fantástica e moi divertida.
Espero que vos gustase tanto como a min.


ATA SEMPRE !!!

A ILLA DE XOCHIMILCO

Tamén chamada Illa das Bonecas, está situada nunha canle do estado mexicano de Xochimilco e ofrece unha das estampas máis aterradoras que podemos atopar en todo o planeta. A súa historia arrinca cando Julián Santana Barreira, o dono da illa, descubriu o cadáver dunha nena pequena nunha canle próxima e convenceuse de que a morte estaba relacionada con espíritos malignos. Para evitar que os espíritos volvan e provoquen máis estragos, comezou a coleccionar bonecas e partes de muñecos e a colgalas das árbores por toda a illa, creando unha paisaxe absolutamente perturbadora. O home morreu en 2011, pero as bonecas aínda seguen colgadas das árbores. A illa, á que se pode chegar en barco, converteuse nun macabro atractivo turístico para a zona.

jueves, 27 de abril de 2017

O BOSQUE DE AOKIGAHARA

Esta zona forestal xaponesa posúe o triste récord de ser o segundo lugar do mundo no que se rexistrou un maior número de suicidios, con case 80 mortes desde 2002. Cordas con lazos corredizos colgadas das árbores, roupa e zapatos abandonados e mensaxes de advertencia que tratan de disuadir aos posibles suicidas converten en horrible este paraje situado xunto ás saias do monte Fuji.


Un número tan elevado de mortes levou aos habitantes da zona a crer que os espíritos das vítimas están atrapados no bosque e néganse a deixar ir a ninguén que entre nel. Aseguran que o feito de que os compás non funcionen correctamente no interior deste bosque é unha proba da elevada presenza de entes paranormales, aínda que os científicos opinan que se debe aos altos niveis de ferro magnético que posúe este chan volcánico.

miércoles, 26 de abril de 2017

O MISTERIO DAS PIRÁMIDES DE EXIPTO

Aínda hoxe seguen maravillando ao mundo e á ciencia, polo enorme esforzo e o enxeño empregado na súa construción.

Para elevar as súas imponentes pirámides, os exipcios tiveron que trasladar xigantescos bloques de pedra e estatuas de toneladas de peso polo deserto, e facíano sobre grandes trineos de madeira.
O enorme operativo que deberon despregar fala do gran coñecemento técnico e organizativo desta civilización, que se baseou en métodos simples.
O que acaban de descubrir os expertos en física da Fundación para a Investigación Fundamental sobre a Materia (FOM) e da Universidade de Amsterdam é que usaban un truco simple e efectivo para facilitar o paso dos pesados trineos de madeira cargados con pedras: humedecer a area pola que se deslizaban.

Ao usar a cantidade adecuada de auga, din os científicos, podían reducir á metade o número de obreiros necesarios para arrastrar os trineos.
A razón é que cando se agrega auga á area, xorden as chamadas pontes capilares, pequenas gotiñas de auga que unen aos grans entre si.
En presenza da correcta cantidade de auga, a area húmida do deserto é ao redor de dúas veces máis firme que a area seca, concluíron os físicos.
Polo tanto, un trineo deslízase con moita máis facilidade sobre a area firme simplemente porque esta non se acumula por diante do vehículo como o fai a area seca.

Segundo os científicos, os constructores exipcios coñecían este útil truco.
E como proba, sinalan a pintura dunha das paredes da tumba de Djehutihotep, xefe dunha das rexións do Alto Egipto durante os reinados de Amenemhat II, Sesostris II e Sesostris III (1914-1852 a.C.) que mostra claramente a unha persoa parada na parte dianteira do trineo arroxando auga sobre a area.
Pero ademais de revelar algo máis sobre a destreza daquela fascinante e antiga civilización, estes resultados tamén son interesantes para as súas aplicacións modernas, aseguran os autores.


martes, 25 de abril de 2017

O OSARIO DE SEDLEC

Ao visitar a igrexa de Todos os Santos, situada no medio do campo preto de Kutná Hora, na República Checa, tense a impresión de que os constructores do seu osario impuxéronse o reto de crear o lugar máis macabro do mundo.


Decorado de arriba abaixo con máis de 70.000 ósos humanos e caveiras, este osario parece ser a tumba aberta máis grande do mundo. Na súa orixe foi inspirado por unha lenda sobre a santificación do lugar onde se levanta a través dunha palada de terra do monte Calvario, onde Cristo foi crucificado. Quizá por iso, o osario se ha ir ampliando de forma constante desde o século IV e os habitantes da zona consideran un un honor ter os seus ósos expostos en tan macabra catacumba pública, incluso formando parte dun candelabro de esqueletos.


lunes, 24 de abril de 2017

CAL É A ORIXE DOS METEORITOS ?

Desde fai décadas, os astrónomos enfrontáronse a un rompecabezas que non conseguían resolver. A inmensa maioría dos asteroides que se achegan á Terra son dunha natureza que só ás veces (no 8 por cento dos casos) coincide coa dos meteoritos que caen continuamente sobre o noso planeta. Unha discrepancia difícil de explicar, especialmente si temos en conta que os meteoritos son, na súa inmensa maioría, fragmentos de asteroides.

Un grupo de investigadores do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), cre achar unha explicación. As pequenas rocas que impactan contra a Terra chegan ata nós en liña recta, directamente desde o cinto de asteroides que hai entre Marte e Júpiter, e non, como parecería máis lóxico, da poboación de asteroides que corteja o noso planeta.

Non foi un traballo fácil. Durante anos, os datos dun número cada vez maior de meteoritos caidos en todo o mundo foron pacientemente comparados cos obtidos do espectro dos grandes asteroides «veciños». Unha das conclusións máis significativas é que os nosos kilométricos acompañantes de cando en cando achéganse o suficiente como para ameazarnos cun impacto. O perigo, vén de fóra.

viernes, 21 de abril de 2017

AS CATACUMBAS DE PARÍS

Do mesmo xeito que outras grandes cidades históricas, a capital francesa esconde moitos segredos baixo as súas rúas. Un dos máis impresionantes son as súas catacumbas, onde miles de ósos esperan a aqueles visitantes que ousen descender ata elas. Excavadas orixinalmente no cemiterio dos Inocentes, as catacumbas parisinas compóñense de numerosos corredores«tapizados» cos restos óusevos de miles de antigos habitantes da cidade. Por iso, quen se atreven a visitalas teñen que prestar moito coidado para non saírse dos camiños marcados, xa que os túneles deste sistema forman un auténtico labirinto que esconde aínda moitos segredos por descubrir.

miércoles, 19 de abril de 2017

POR QUE NON PODEMOS VER UN ECLIPSE SEN LENTES PROTECTORAS ?

RETINOPATÍA SOLAR.


Este problema, descrito fai séculos por Galileo, prodúcese cando a exposición directa aos raios de Sol é demasiado prolongada (algúns expertos sitúan o límite nos 90 segundos).

Aínda que os mecanismos polos que se producen as lesións non se coñecen con exactitude, os expertos suxiren unha combinación de dano térmico e fotoquímico que se traduce en lesións que adoitan afectar ás capas externas da retina e que causan disminución da agudeza visual, fotofobia, visión distorsionada...
Estes síntomas aparecen horas logo da exposición e adoitan desaparecer espontáneamente. Con todo, tamén se poden producir danos neuronais irreversibles e ceguera, advirten os expertos.

sábado, 8 de abril de 2017

A ILLA DA QUEIMADA GRANDE

Alí non atoparás máis que serpes velenosas.

Está situada a menos de 150 quilómetros da costa de São Paulo, pero os reptís que a habitan son tan letais que as autoridades restrinxiron ao máximo o acceso. Só poden poñer pé nos seus 43 quilómetros cadrados de superficie os científicos que xustifiquen a súa visita e obteñan os pertinentes permisos. A ameaza está en todas partes: calcúlase que alí hai entre unha e cinco serpes por metro cadrado.



Conta coa súa propia especie endémica, a «Bothrops insularis», unha serpe distinguible pola súa característica cor dourada, máis claro na parte inferior. A súa lonxitude media é de 70 centímetros, pero detectáronse exemplares de máis dun metro. Aliméntanse principalmente das aves que cometen a imprudencia de deterse a descansar na illa. Si se póusan no lugar equivocado, xamais volven alzar o voo.

Ao non cruzarse con humanos con demasiada frecuencia, non hai datos reais sobre o poder do seu veleno. O que si sabemos é que o 90% das mortes por picadura de serpe rexistradas en Brasil débense ao mordisco de reptís desta familia, moi similares á «Bothrops insularis». 


Como non podía ser doutro xeito, este enclave do océano Atlántico conta co seu propio relato de terror. Na illa hai un faro, que na actualidade funciona automáticamente, sen operarios. Di a lenda que fai anos, cando aínda estaba manexado por traballadores, as serpes coláronse nel pola noite e acabaron coa vida dunha familia enteira. Pai, nai e tres fillos. Non sabemos si é realidade ou ficción... pero polo que poida suceder, convén non achegarse a Queimada Grande.

martes, 4 de abril de 2017

O PARQUE DE VEIJO RÖNKKÖNEN

O bosque Parikkala, no leste de Finlandia, está repleto de horribles estatuas que parecen perseguir a quen se adentra polos seus carreiros. Esculpidas a tamaño natural por un traballador dun molino de papel chamado Veijo Rönkkönen, estas deformes creacións artísticas pretenden render tributo a diferentes disciplinas, por exemplo, as 200 posicións de yoga que conseguiu realizar ata agora.

viernes, 31 de marzo de 2017

CAEN DOUS RAIOS NO MESMO LUGAR ?

Outro mito que temos que desmitificar. De feito, porque precisamente os raios tenden a ter "sitios favoritos" e especialmente en localizacións altas.


Por exemplo, ao Empire State cáenlle como uns 25 raios ao ano. Hai un científico que se deu conta disto fai moito tempo. Ben Franklin montou un anaco de metal no tellado da súa casa cun cable que ía directamente a Terra, inventando así o pararraios.

Nunha película recente, A Guerra dos Mundos, os raios caían dúas veces no mesmo sitio, claro que aí era para levar alieníxenas ao subsolo.

Ninguén sabe que causa orixina os raios. Sábese que as cargas que se separan lentamente de entre algunhas nubes orixinan rápidas descargas eléctricas (raios), pero a cuestión de moitas investigacións é como conseguen cargarse eléctricamente as distintas nubes. Con todo, os lóstregos son moi frecuentes durante as tormentas, e cada minuto acontecen preto de 6000 lóstregos entre as nubes e A Terra. Os raios tamén se atoparon en planetas como Venus, Júpiter, Saturno, e Urano. A NASA creou a misión TRMM en 1997 cuxo obxectivo é medir a proporción de raios que caen no planeta Terra.

martes, 28 de marzo de 2017

SHADES OF DEATH ROAD

Aínda que poida parecer unha especie de sobrenome acuñado polos medorentos lugareños, «Sombras da morte» é o nome oficial desta estrada de algo máis de 11 quilómetros de Nova Jersei. Na actualidade, ninguén sabe por que foi bautizada deste xeito, aínda que a teoría máis popular apunta a que se debe a varios psicópatas que traballaban na estrada e tiñan certa tendencia a atracar e asasinar a viandantes. Segundo outra teoría, a orixe está nunha muller que gozaba decapitando ás súas vítimas.

A estrada, ademais, pasa por un estanque que os habitantes da zona alcumaron «Lago Pantasma». O estanque converteuse nun sitio con frecuente e inexplicable actividade paranormal. Segundo a lenda, as pantasmas dos psicópatas que traballaban na estrada merodean polos alrededores do lago e utilizan unha cabana abandonada como lugar de repouso. Nesa zona o ceo sempre está extrañamente iluminado, malia que non hai farolas nun radio de máis de 10 quilómetros, e existen informes achega de xente que foi atrapada por unha brillante luz branca tras achegarse demasiado á cabana.


sábado, 25 de marzo de 2017

A MISTERIOSA DESAPARICIÓN DOS RAPANUI DA ISLA DE PASCUA

Moito antes de que os europeos chegasen á Illa de Pascua en 1722, o pobo rapanui xa mostrou signos de declive demográfico, segundo un novo estudo publicado en Proceedings.
Os investigadores esperaban atopar que os cambios coincidiron coa chegada dos europeos, pero o seu traballo mostra que a desaparición da cultura Rapa Nui comezou antes.
Os nosos resultados mostran que hai un pouco de todo, pero o importante é que nos mostran evidencias de que algunhas comunidades quedaron abandonadas antes do contacto europeo, sinalou Oliver Chadwick, da Universidade de California Santa Bárbara.



Chadwick uniuse aos arqueólogos Christopher Stevenson da Virginia Commonwealth University, Cedric Puleston de UC Davis e Thegn Ladefoged da Universidade de Auckland, no exame de seis zonas agrarias utilizadas polos nativos. A súa investigación centrouse principalmente nos tres sitios para os que tiñan información sobre o clima, a química do chan e as tendencias de uso do chan, determinada por unha análise das puntas de lanza de obsidiana.



«Cando evaluamos o tempo que a terra foi utilizada baseándonos na distribución por idades de lascas de obsidiana de cada sitio, que utilizamos como un índice de presenza humana, atopámosnos/atopámonos con que a zona moi seca e a zona moi húmida foron abandonadas antes do contacto europeo», dixo Chadwick. «A área que tiña relativamente altos nutrientes e precipitacións intermedias mantivo unha poboación robusta ata ben despois do contacto europeo».

Estes resultados suxiren que a cultura Rapanui reaccionou ás variacións rexionais e barreiras ambientais naturais para a produción de cultivos suficientes en lugar de degradar o medio ambiente. Na zona rica en nutrientes onde poderían producir máis alimentos, foron capaces de manter un cultivo viable ata baixo a ameaza dos factores externos, incluíndo as enfermidades europeas como a viruela, a sífilis e a tuberculosis.

«O retroceso das zonas marxinais suxire que os Rapanui non podían seguir mantendo os recursos alimentarios necesarios para manter a aqueles constructores de estatuas», concluíu Chadwick. «Así que vemos a súa historia como unha loita contra as limitacións e e un retroceso máis que como un colapso violento».



martes, 21 de marzo de 2017

A CURIOSA HISTORIA DE STULL CEMETERY

A lenda popular asegura que este cemiterio do estado de Kansas é unha das sete portas do inferno. Os lugareños afirman que a presenza do diaño é constante na zona, o que provoca unha intensa actividade paranormal. Durante o século pasado producíronse diversos feitos inexplicables que inclúen a un home que queimaba de forma rutineira un campo de labrado e atopaba o corpo do seu fillo baixo as chamas unha vez extinguído o lume.

jueves, 16 de marzo de 2017

POR QUÉ OS PANDAS SON BRANCOS E NEGROS ?

Para camuflarse e comunicarse.
É a principal conclusión dun estudo publicado recentemente na revista Behavioral Ecology e realizado por investigadores da Universidade de California (Davis, EE.UU.) e da Universidade do Estado de California.

«Entender por que o panda xigante ten esta cor é unha vella incógnita que non se puido desvelar ata agora, porque como ningún outro mamífero ten esa aparencia, non se puideron facer analogías», explicou Tim Caro, primeiro autor do estudo e investigador na Universidade de California Davis.

Camuflaxe para a neve e bosques húmidos.
Os investigadores concluíron que a maior parte do corpo do panda, como a cara, o pescozo, a barriga e a grupa, están coloreadas de branco para facilitar que se poida esconder na neve. Con todo, os brazos e as pernas son negros porque lle axudan a esconderse nas sombras do bosque, tal como defenderon.
En canto á cabeza, explicaron que as marcas escuras están relacionadas coa comunicación. Creen que as orellas negras contribúen a intimidar a posibles agresores e que os parches escuros en torno aos ollos son como unha pegada individual implicada no recoñecemento.

lunes, 13 de marzo de 2017

A MACABRA HISTORIA DE OVERTOUN BRIDGE

Esta ponte escocesa non presenta ningún atractivo especial para o ser humano. Con todo, exerce unha irresistible atracción para os cans, de forma que cada mes un can lánzase desde esta construción ás augas do río que cruza, para morrer afogado. Lonxe de ser un par de casos illados, desde os anos 50 rexistráronse máis de 600 suicidios caninos nesta ponte, aínda que unha investigación apunta a unha causa nada paranormal.

jueves, 9 de marzo de 2017

CRECEN AS UÑAS E O CABELO LOGO DE MORRER ?

O seu corazón deixa de latexar, o seu sangue arrefríase e as súas extremidades póñense ríxidas. No entanto, entre todos eses sinais que indican que vostede deixou de ser, as súas uñas e o seu cabelo seguen crecendo... ou polo menos iso nos dixeron.



Non todas as células morren ao mesmo tempo. Cando o corazón deixa de latexar, o fornezo de osíxeno ao cerebro córtase.
Sen glucosa, as células nerviosas morren de tres a sete minutos máis tarde.

Para que as uñas crezan, tería que haber unha produción de novas células e iso non pode suceder sen glucosa.
As uñas crecen un promedio de 0,1 milímetro ao día. 

Esa taxa diminúe a medida que envellecemos.
Unha capa do tecido que está debaixo da base da uña, a matriz, produce a gran maioría das células que forman a parte máis nova da uña. Esas novas células empuxan ás vellas cara a adiante. A morte suspende o fornezo de glucosa e, polo tanto, o crecemento das uñas.
Algo similar ocorre co pelo.
Cada hebra de cabelo nace dun folículo que determina o seu crecemento. Na base deste folículo está a matriz, un grupo de células que se dividen para crear novas. Fano con rapidez pero só cando reciben enerxía e iso é resultado da combustión de glucosa, que require da presenza de osíxeno.
Cando o corazón deixa de fornecerlle osíxeno ao corpo, o fornezo de enerxía esgótase e cesa a división de células que fai que o pelo creza.

Por que persisten os mitos sobre barbas crecendo nos queixos de mortos e uñas alargándose?
Aínda que é certo que esas observacións son falsas, si teñen unha base biolóxica.
Non é que as uñas crezan, senón que a pel que as rodea se retrae, a medida que se deshidrata, facéndoas parecer máis longas.
Cando están preparando un corpo, os directores de funerales ás veces humectan as puntas dos dedos para contrarrestar este efecto.
O mesmo pasa coa pel do queixo dun morto: se retrae e fai que os vellos sexan máis prominentes. A pel de galiña causada pola contracción dos músculos erectores do pelo tamén contribúe a que pareza que creceu a barba.




sábado, 4 de marzo de 2017

AS FOBIAS

As fobias son medos irracionais e moi intensos cara situacións ou cousas que é moi pouco probable que nos fagan dano. Convértense nun verdadeiro problema psicolóxico cando limitan a nosa vida dun xeito drástico.


 As máis correntes son a fobia ao sangue (hematofobia), aos hospitais (nosocomefobia), aos lugares pechados (claustrofobia), aos ascensores, aos exames, á escuridade (escotofobia), aos cans (cinofobia), ás arañas (aracnofobia)..., pero existen centos delas. Algunhas son tan sorprendentes como o medo irracional á auga (hidrofobia), á choiva (ombrofobia), a estar sentado (catisofobia) ou aos paiasos (coulrofobia). 


Hai quen lle ten un medo atroz a elementos naturais como as flores (antofobia), as abellas (apifobia), as árbores (dendrofobia) ou as tormentas (astrofobia). O nome máis raro para un destes medos patolóxicos é o da hexakosioihexekontahexafobia ou fobia ao número 666.

As fobias xeneralízanse por un dobre mecanismo. Primeiro o afectado comeza a temer algo porque o asocia a algunha experiencia negativa; despois, trata de evitar iso que lle xera aprensión, o cal o léva a terlle cada vez máis medo. Rehuir o obxecto do seu temor faille mitificalo e aumenta a súa ansiedade ante cada encontro. O resultado é un ser humano consciente da irracionalidade do seu temor, pero ao que lle resulta moi difícil loitar contra el.